|
Szpital Rehabilitacyjny dla Dzieci w Poznaniu - Kiekrzu usytuowany jest
w pięknej krajobrazowo dzielnicy Poznania. Mieści się między dwoma jeziorami, otoczony jest zielenią pobliskich lasów i zabytkowego parku, który stanowi najbliższy teren rekreacyjny dla małych pacjentów.
W XIX w. Kiekrz był majątkiem ziemskim.Dworek, w którym mieszkali
właściciele, stanowi obecnie środkowa część budynku. Przed pierwszą wojną światową majątek rozparcelowano, a ziemię sprzedano miejscowym chłopom
i rodzinom niemieckim. Pozostał park, sad i zabudowania. W 1928 r. sprzedano je Kasie Chorych miasta Poznania, która organizowała tu kolonie letnie dla ok.650 dzieci. Równocześnie zaczęto rozbudowywać obiekt. Powstawały kolejne skrzydła budynku. W 1931 r. kolonie letnie przekształcono w tzw. "kolonię leczniczo - szkolną", czynną przez cały rok. Funkcjonowała ona w systemie
3 - miesięcznych turnusów dla ok.stu niedożywionych i zagrożonych grużlicą dzieci.W 1934 r . nieruchomość przeszła na własność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i została przemianowana na Prewentorium Przeciwgrużlicze dla Dzieci.
Po oswobodzeniu miasta w lutym 1945r. Miejski Komitet Pomocy Społecznej
w Poznaniu utworzył tu sierociniec. W 1950 r. z uwagi na dużą liczbę zachorowań na grużlicę, decyzją Ministerstwa Zdrowia, powstało w Kiekrzu Państwowe Sanatorium Przeciwgrużlicze dla 150 pacjentów. Zmniejszenie się ilości zachorowań na grużlicę oraz gwałtowny wzrost zapotrzebowania na usługi rehabilitacyne dla dzieci spowodowały, że 1 kwietnia 1967 r. zakład przekształcono w Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci (ze schorzeniami narządu ruchu). Jego pierwszym dyrektorem został dr med. Konstantyn Piechocki, uczeń i współpracownik prof. Wiktora Degi .W sanatorium, będącym wówczas jedynym w województwie samodzielnym ośrodkiem tego typu, wcielano w życie zasady kompleksowej rehabilitacji. Nawiązano kontakty z organizacjami charytatywnymi ze Szwecji i Holandii, z którymi współpraca trwa nadal .
|
